Temat: Jak zaksięgować zakup od osoby prywatnej z Allegro Damian K.: Zadzwoniłem na KIP i otrzymałem informację, że można zaksięgować zakup na podstawie potwierdzenia od Allegro, ewentualnie podpinając do tego potwierdzenie przelewu. Pozdrawiam :) Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli o gospodarczym charakterze wzbudza wiele wątpliwości. Wydatność fiskalna tego podatku powoduje wzmożoną weryfikację prawidłowości deklarowania obowiązku podatkowego – tak po stronie organów, jak i samych podatników. W efekcie, w procesie stosowania przepisów, często dochodzi do konfrontacji stanowisk. Taki Zakup pojazdu od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej mieszkającej w Polsce polskiego podatnika, lecz sprzedaż podlegała zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113 ustawy o VAT albo podlegała opodatkowaniu wg procedury marży; Spółka z o.o. w 2012 r. dokonała jednej sprzedaży na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, o wartości 5000 zł. Przedmiotowa sprzedaż dotyczyła usługi dzierżawy gruntu rolnego. W lutym 2013 r. dokonano sprzedaży złomu o wartości 25.000 zł netto VAT. Są to przede wszystkim formalności i zobowiązania wobec organów skarbowych i ZUS. W oparciu o uprawnienia osoby fizycznej, podejmując decyzje o założeniu działalności należy wziąć pod uwagę jej wady i zalety: Zalety jednoosobowej działalności gospodarczej: koszty związane z założeniem działalności są stosunkowo niskie; nie Sprawdź również portal dla księgowych: Doradca Księgowego i dowiedz się więcej! Sprzedaż nieruchomości. Zgodnie z podstawową zasadą podatku od towarów i usług opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 . Przedsiębiorcy często dokonują zakupu różnego rodzaju gruntów, na których np. planują rozpocząć budowę nowej siedziby firmy. W tym przypadku pojawia się pytanie, czy wydatki z tego tytułu można zaliczyć do kosztów podatkowych oraz czy należy odprowadzić od tej transakcji podatek do urzędu skarbowego. Zakup gruntu a koszty uzyskania przychodu Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za koszty uzyskania przychodów nie uznaje się wydatków poniesionych na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów. Ponadto, art. 22c ustawy reguluje, iż grunty nie podlegają amortyzacji. Zgodnie z ustawą, muszą być one jednak wykazane w ewidencji środków trwałych. Wszelkie wydatki związane bezpośrednio z kupnem gruntu, takie jak taksy notarialne czy opłaty sądowe, nie stanowią kosztu uzyskania przychodów. Wydatki te zwiększają wartość początkową gruntu a kosztem stają się w przypadku sprzedaży gruntów. Do kosztów uzyskania przychodów zalicza się jedynie odsetki od kredytu zaciągniętego na sfinansowanie transakcji zakupu gruntu. Warunkiem takiego zaliczenia jest istnienie związku między gruntem a prowadzoną działalnością gospodarczą. Oznacza to, iż zakup musi być dokonany przez właściciela firmy. Warto zapamiętać, iż do kosztów zalicza się tyko te odsetki, które zostały naliczone i zapłacone po dniu wprowadzenia gruntu do Ewidencji Środków Trwałych. Odsetki zapłacone przed oddaniem gruntu do użytkowania zwiększają jego wartość początkową. Odliczenie podatku VAT Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Na podstawie tego przepisu stwierdza się, iż jeśli zakup gruntu będzie działalności opodatkowanej podatkiem VAT, możliwe jest odliczenie od tego zakupu podatku VAT. Podatek można odliczyć także od innych wydatków związanych z kupnem gruntu, jeśli ich poniesienie udokumentowane jest odpowiednimi fakturami. Sprzedaż gruntu Gdy podatnik zdecyduje się na sprzedaż gruntu, kwotą przychodu będzie wartość zbycia po odliczeniu podatku VAT. Przychód do opodatkowania pomniejsza się o wszystkie koszty, jakie zostały poniesione podczas nabywania gruntu, czyli wszelkie opłaty oraz odsetki od kredytu na zakup gruntu naliczone przed wprowadzeniem gruntu do ewidencji środków trwałych. Wydatki te będą stanowiły w tym przypadku koszty uzyskania przychodów. Obowiązek podatkowy 1. W przypadku nabycia przez przedsiębiorcę nieruchomości zabudowanej lub niezabudowanej, wybudowania budynku, zmiany sposobu użytkowania budynku, czy zbudowania budowli wykorzystywanej na potrzeby działalności gospodarczej, zmianie ulegną zobowiązania dotyczące podatku od nieruchomości. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że do gruntów, budynków o budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych; budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana przez organ nadzoru budowlanego ostateczna decyzja nakazująca właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę nieużytkowanego lub niewykończonego obiektu budowlanego (nie nadającego się do remontu, odbudowy lub wykończenia); gruntów, przez które przebiegają urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, wchodzące w skład przedsiębiorstwa prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej. Zasada ta dotyczy również gruntów w otoczeniu ww. urządzeń, zajętych na pasy technologiczne, strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane. Są to grunty konieczne dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń. Uwaga: zasada ta nie ma zastosowania, jeśli jednocześnie grunty są wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej w innym zakresie. Ponadto nie mogą to być grunty będące: własnością, w użytkowaniu wieczystym, czy w posiadaniu samoistnym przedsiębiorcy zajmującego się powyżej określoną działalnością. Opodatkowaniu nie podlegają użytki rolne lub lasy – chyba, że zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej. 2. Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Czyli po zakupie działki budowlanej albo budynku czy budowli w kwietniu, obowiązek podatkowy powstaje od dnia 1 maja. W przypadku zmiany sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu (zależy to od rodzaju zmian) poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła wspomniana zmiana. Uwaga Jeżeli okolicznością, od której uzależniony jest podatek jest wybudowanie budynku albo budowli wykorzystywanej, to obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona lub rozpoczęto jej użytkowanie w części przed ostatecznym wykończeniem. Oznacza to, że jeżeli uzyskano pozwolenie na użytkowanie w maju, to podatek od wybudowanego budynku zacznie się regulować od 1 styczna następnego roku. 3. Osoby fizyczne (także te prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą) mają obowiązek złożenia właściwemu urzędowi miasta lub gminy informacji o opodatkowanych nieruchomościach i obiektach budowlanych. Należy to zrobić w terminie 14 dni od powstania, zmiany lub wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Urząd ustala stawkę podatku w drodze decyzji. Podatek płatny jest w ratach w terminach: 15 marca, 15 maja, 15 września oraz 15 listopada. Jeżeli kwota podatku nie przekracza 100 złotych to wpłaca się go jednorazowo do dnia 15 marca. Uwaga Jeżeli obiekt budowlany lub nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych oraz spółek niemających osobowości prawnej to osoby fizyczne składają deklaracje oraz opłacają podatek od nieruchomości na zasadach obowiązujących osoby prawne (patrz poniżej). 4. Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej mają obowiązek składać do dnia 31 stycznia deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy. Deklaracje składa się (na określonym przez gminę wzorze formularza) do urzędu miasta lub gminy właściwego ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania lub przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu powinno się złożyć deklarację w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego. W tym samym terminie powinno się poinformować o zaistnieniu zmian. Obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości wpłaca się bez wezwania na rachunek właściwej gminy w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Jeżeli kwota podatku nie przekracza 100 złotych to wpłaca się go jednorazowo do dnia 31 stycznia. Uwaga Wyżej wymienione deklaracje należy złożyć nawet w przypadku posiadania zwolnienia z podatku. Wzory informacji oraz formularzy ustala rada gminy w drodze uchwały. Może ona także uchwalić o składaniu przedmiotowych dokumentów za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 5. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne (w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej), będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów (z wyjątkiem sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym – czyli użytkuje go ktoś, kto nie jest jego właścicielem – wtedy obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na nim); użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnej lub z innego tytułu prawnego. 6. Podatek od nieruchomości w wynajmowanym lokalu, budynku lub innej budowli Z analizy wyżej wymienionych zapisów wynika, jeżeli właścicielem lokalu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, jest osoba fizyczna lub firma, to właściciel lokalu płaci właściwy podatek od nieruchomości (a nie przedsiębiorca będący najemcą). Jeżeli lokal, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza posiada status lokalu komunalnego i jest w nim dozwolone prowadzenie działalności, to właściwy podatek od nieruchomości płaci przedsiębiorca, który przedmiotowy lokal wynajmuje (posiadacz). Jeżeli w mieszkaniu lub w jego części prowadzona jest działalność w określonych godzinach, a potem pełni ono funkcje mieszkalne – to właściwy podatek uiszcza się w wymiarze mieszkalnym, a nie od działalności gospodarczej. W przypadku dzierżawy w umowie można zastrzec, że oprócz czynszu dzierżawca będzie obowiązany uiszczać podatki i inne ciężary związane z własnością lub z posiadaniem przedmiotu dzierżawy. 7. Współwłasność Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania. Wtedy obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy wyodrębniono własność lokali. W takim przypadku obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej. Podobnie zasad odpowiedzialności solidarnej nie stosuje się przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu użytkowego – garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym, które wraz z gruntem są odrębnym przedmiotem własności. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności. Opłacanie podatku od nieruchomości 1. Podstawę opodatkowania stanowi: w przypadku gruntów ich powierzchnia; w przypadku budynków lub ich części powierzchnia użytkowa; dla budowli (lub ich części) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. 2. Przy obliczeniu kwoty podatku od nieruchomości dla budynków nie bierze się pod uwagę powierzchni pomieszczeń lub ich części oraz części kondygnacji o wysokości w świetle mniejszej niż 1,40 metra. Natomiast w przypadku pomieszczeń o wysokości w świetle od 1,40 metra do 2,20 metra nalicza się je do powierzchni użytkowej w 50%. 3. Stawki podatków ustala w drodze uchwały rada gminy. Z tym, że maksymalne stawki reguluje odpowiednie obwieszczenie Ministra Finansów. Rada może różnicować wysokość opłat w zależności od rodzajów przedmiotów opodatkowania biorąc pod uwagę lokalizację, rodzaj zabudowy i prowadzonej działalności. 4. W 2019 roku stawki maksymalne mogą wynieść (zgodnie z Obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2018 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2019): Od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – 0,93 zł od 1 m2 powierzchni, b) gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych – 4,71 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 0,49 zł od 1 m2 powierzchni; Od budynków lub ich części: a) mieszkalnych – 0,79 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 23,47 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – 10,98 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – 4,78 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 7,90 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; Od budowli – 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3–7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Oznacza to: a) jeżeli obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od budowli, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej powstał w ciągu roku podatkowego – podstawą opodatkowania jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego; b) jeżeli budowla wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej jest przedmiotem umowy leasingu i odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku jej przejęcia przez właściciela, do celów określenia podstawy opodatkowania przyjmuje się wartość początkową przed zawarciem pierwszej umowy leasingu, zaktualizowaną i powiększoną o dokonane ulepszenia oraz niepomniejszoną o spłatę wartości początkowej. c) jeżeli od budowli lub ich części wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli takie budowle zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych. Uwaga Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych, który ustali tę wartość. W przypadku, gdy podatnik nie określił wartości budowli lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik. Podstawa prawna: Art. 1a, art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2018 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2019 Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 18 czerwca 2019 r. w sprawie sposobu przesyłania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji na podatek od nieruchomości za pomocą środków komunikacji elektronicznej Czy ta strona była przydatna? Celem niniejszego opracowania jest odpowiedź na pytanie: kiedy sprzedaż gruntu (działki) będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów opodatkowaną w VAT, zaś w jakich sytuacjach sprzedaż ta nie będzie podlegała VAT? Analizę oparłem wyłącznie na tezach i wnioskach z orzecznictwa sądów administracyjnych (wykładnia operatywna). Kolejności przytaczanych wyroków NSA nie jest przypadkowa. W pierwszej kolejności przedstawiam te, które były najczęściej powoływane (wywarły największy wpływ na kształtowanie się linii orzeczniczej NSA). Temat sprzedaży gruntu w kontekście opodatkowania w VAT – jak sądzę – jest dość interesujący dla czytelników z kilku powodów. Po pierwsze, na podstawie samych przepisów ustawy o VAT trudno o wyznaczenie wyraźnej linii demarkacyjnej pomiędzy sprzedażą gruntu w ramach obrotu profesjonalnego (który podlega VAT), a sprzedażą prywatną (niepodlegającą VAT). Kryteria różnicujące sprzedaż profesjonalną działki od sprzedaży prywatnej wynikają z ukształtowanej na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat linii orzeczniczej NSA. Już na wstępie warto zaznaczyć, że ogromny wpływ na jej kierunek miał wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Zacznijmy jednak od podstaw, czyli od przepisów ustawy o VAT oraz dyrektywy 2006/112/WE. Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w szczególności jednej z następujących transakcji: a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; b) dostawa terenu budowlanego. Transpozycja do polskiego ustawodawstwa art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE Ustawodawca europejski uznał, że poszczególne państwa UE mogą samodzielnie zdecydować czy podmiot (niebędący w tej transakcji podatnikiem VAT, a więc występujący w tej transakcji poza działalnością gospodarczą) dokonujący okazjonalnej dostawy terenu budowlanego będzie uznany w tej dostawie za podatnika VAT. Czy Polska skorzystała z tej możliwości? Odpowiedź na to pytania wynika z orzecznictwa NSA. Wyrok NSA z r., I FSK 1536/10: Brak w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług unormowań, które w sposób jasny i precyzyjny wskazywałyby na fakt transpozycji do tej ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady WE z dnia 28 listopada 2008 r., nr 2006/112/WE, w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzednio art. 4 ust. 3 VI dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej – ujednolicona podstawa podatku, co do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego, nie pozwala na stwierdzenie, że Polska skorzystała z tej opcji. Artykuł 15 ust. 1 oraz 2 ustawy o VAT Podstawowym warunkiem opodatkowania sprzedaży działki w VAT jest to, by podmiot dokonujący tej czynności działał w tej transakcji jako podatnik VAT. Definicja podatnika – art. 15 ust. 1 oraz 2 ustawy o VAT: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wyrok TSUE z dnia r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Wyrok TSUE z dnia r. C-180/10 i C-181/10 jest bardzo ważny dla omawianego zagadnienia. Tezy tego wyroku są zawsze powoływane przez NSA w sprawach dotyczących sporu, o to czy dana sprzedaż działki stanowiła obrót profesjonalny i podlega VAT czy też była dokonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym i nie podlega VAT. Najważniejsze tezy tego wyroku są następujące: 1) Należy dodać, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. 2) Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. 3) Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. 4) Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. 5) Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku VAT. Uchwała NSA w składzie 7 sędziów z dnia r., I FPS 3/07 1) Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. 2) Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Sprzedaż gruntu a VAT – kiedy obrót prywatny a kiedy profesjonalny? Przejdźmy zatem do odpowiedzi na zasadnicze pytanie: kiedy sprzedaż gruntu będzie dokonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym i nie będzie podlegała VAT, a kiedy sprzedaż taka uznana będzie za dostawę wykonaną w ramach obrotu profesjonalnego, a zatem podlegać będzie VAT? Wyrok NSA r., I FSK 1536/10: Kryteria, jakimi należy kierować się przy określaniu, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą czy z zarządzaniem majątkiem prywatnym: 1) Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga każdorazowo oceny okoliczności faktycznych danej sprawy. W powyższym zakresie natomiast nie jest możliwe przyjęcie z góry konkretnych założeń, modelowego rozwiązania, mającego zastosowanie w każdym przypadku. 2) Wykonanie danej czynności jednorazowo (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub przeznaczonej pod zabudowę), jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne bowiem jest ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu. 3) Przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i wykazany obiektywnymi dowodami zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną; przesłanka “stałości” działalności gospodarczej wynika z porównania art. 9 z art. 12 dyrektywy 2006/112/WE, gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną, możliwość uznania za podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą w sposób sporadyczny (okazjonalny), to oznacza, że zasadą ogólną jest, że działalność gospodarcza musiała być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały). 4) Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz do spożytkowania w celach prywatnych. 5) Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. 6) Okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów bowiem może odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. 7) Fakt podjęcia np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. 8) Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy) czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich, czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Zastosowanie kryteriów oceny sprzedaży w konkretnych sprawach podatkowych Wyrok NSA z r., I FSK 1536/10: W rozpoznawanej sprawie na stałą (powtarzalność czynności i wykazany obiektywnymi dowodami zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną działalność skarżącej w spornym przedmiocie obrotu nieruchomościami wskazują jednoznacznie ustalone w niej okoliczności: – zakup gruntu na współwłasność przez skarżącą, prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie usług ogólnobudowlanych i remontowych oraz deweloperskich, a od 18 marca 2004 r. również w zakresie zagospodarowania i sprzedaży nieruchomości, – nabycie gruntu, który – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – znajdował się w strefie terenów przeznaczonych na działalność gospodarczą, – ustalenie decyzją z 29 sierpnia 2000 r. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie inwestycji polegającej na budowie zespołu mieszkalno-rzemieślniczego oraz wydzielanie z ogólnej powierzchni dróg wewnętrznych, co nastąpiło w wyniku starań skarżącej, – uzbrojenie terenu w media: energię elektryczną, gaz i wodę. Powyższe działania wskazują jednoznacznie, że aktywność skarżącej w przedmiocie zbycia wydzielonych z nabytego gruntu działek jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Wyrok NSA z r., I FSK 1043/08: Tylko taka aktywność handlowa obywatela jego majątkiem czyni go podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, która przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich dłuższej kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Sprzedaż kilku działek budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę, wskazująca na ograniczony ilościowo zakres realizacji tej sprzedaży, a tym samym jej okazjonalność, a nie zamiar częstotliwego realizowania takiej działalności, nie może być kwalifikowana jako prowadzenie handlowej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 1289/10: Wykonanie czynności jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego powodu podmiot staje się podatnikiem VAT. Nieruchomości te, co wskazano we wniosku o interpretację, nigdy nie były wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej małżonków. To, że sprzedaż miała i ma na celu pozyskanie środków pieniężnych, samo w sobie nie ma przesądzającego znaczenia, jak chce organ, bo każda sprzedaż ma, co do zasady, taki cel. Wyrok NSA z r., I FSK 621/13: Na formę zawodową (profesjonalną) wskazują takie czynności jak np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Zbycie nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego nabytego na cele prywatne i po urzędowej zmianie przeznaczenia tego gruntu (bez udziału zbywcy), nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Wyrok NSA z r., I FSK 1290/13 (sprzedaż nieruchomości realizowana w ramach działalności gospodarczej): Sprzedaż nieruchomości nie mieści się w zakresie zarządu majątkiem prywatnym, wówczas gdy z uwagi na jej zorganizowany charakter spełnia warunki do uznania jej za realizowaną w ramach działalności gospodarczej. Zadecydować o działalności mogą takie okoliczności jak (oceniane łącznie): krótki odstęp czasu między zakupem i sprzedażą, duża różnica między ceną zakupu a ceną sprzedaży, dokonywanie podobnych transakcji w następnych latach, zaangażowanie znacznych środków finansowych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, posiadanie np. z racji wykonywanego zawodu – wiedzy na temat możliwości zakupu i sprzedaży gruntów, ich wartości i przeznaczenia. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 1655/11: Strona na podstawie darowizny od rodziców nabyła grunty rolne w latach 1978 r., nie z jej inicjatywy doszło do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, nie dokonywała też czynności związanych z uzbrojeniem tych działek. Skoro sam fakt sprzedaży gruntów przez rolnika wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji nie świadczy, na co wyraźnie zwrócił uwagę Trybunał w wyroku z 15 września 2011 r., o tym, że tylko z tego powodu sprzedając te grunty jest on podatnikiem podatku VAT, to w przedstawionych we wniosku o interpretację okolicznościach trudno doszukać się działań charakterystycznych dla działań handlowca. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 1946/14: Fakt prowadzenia przez skarżącego określonego rodzaju działalności gospodarczej, w tym transakcji na nieruchomościach rolnych nie oznacza, że podmiot taki nie może dokonywać działań w ramach majątku prywatnego. Nie można zapominać, że aby transakcja mogła podlegać VAT, podatnik musi działać w takim charakterze. Natomiast podatnik dokonujący transakcji prywatnie nie działa w charakterze podatnika a transakcja nie podlega VAT. O tym czy czynność sprzedaży jest czynnością administrowania majątkiem prywatnym czy też działalnością gospodarczą decyduje materiał dowodowy zebrany w sprawie. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 2328/15: Skarżący podejmowali aktywne działania polegające na częstym i wielokrotnym nabywaniu gruntów, niejednokrotnie o niewielkiej powierzchni oraz dzieleniu większych gruntów na mniejsze, a także występowaniu do właściwego organu i uzyskiwaniu decyzji o warunkach zabudowy, a także zmian tych decyzji, jak również wykonaniu budowy sieci wodno-kanalizacyjnej. Nie podważono także ustalenia, że w momencie sprzedaży dla wszystkich działek będących przedmiotem dostawy wydane zostały na wniosek Państwa W., przez Wójta Gminy G., decyzje o warunkach zabudowy. Podkreślić należy, iż sprzedaż ww. działek następowała z jednoczesnym przeniesieniem na rzecz nabywców praw wynikających z decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla tych działek. Skarżący, dokonując zakupu kolejnych gruntów, byli świadomymi inwestorami, którzy sukcesywnie nabywali nieruchomości z zamiarem ich późniejszej odsprzedaży, a więc wyłącznie w celach handlowych. Powyższe wskazuje, że stopień aktywności Skarżących w przedmiotowym zakresie jest zbliżony do tego, jaki angażują handlowcy w obrocie gruntami w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 1038/15: Podatnik podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W szczególności na uwagę zasługuje łączne wystąpienie takich okoliczności jak częstotliwe nabywanie nieruchomości, podział i wyodrębnienie z nieruchomości działek przeznaczonych do sprzedaży, podjęcie działań w celu stworzenia warunków zapewniających możliwość wykorzystania działek na cele zabudowy mieszkaniowej (przebudowa sieci elektroenergetycznej oraz uzyskanie ogólnych i technicznych warunków przyłączenia, uzyskanie pozwolenia na budowę sieci wodno-kanalizacyjnej). Wyrok NSA z dnia r., I FSK 915/15: Podatniczka bowiem, jak wynika ze stanu faktycznego, poczyniła wraz z mężem oraz pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości szereg nakładów, których ostatecznym celem było zbycie przedmiotowych lokali. Podjęte przez nich czynności od momentu zakupu działki do sprzedaży lokali mieszkalnych, polegające między innymi na: zakupie nieruchomości gruntowej pod budownictwo mieszkaniowe z zamiarem wybudowania na niej budynku wielomieszkaniowego (10 lokali), a następnie dokonanie wielokrotnej, odpłatnej dostawy przed pierwszym zasiedleniem lokali mieszkalnych oraz zawieranie umów o wybudowanie lokali mieszkalnych, które stosowane są przy działalności deweloperskiej, wskazywały na zorganizowany i profesjonalny charakter całego przedsięwzięcia. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 277/12: Nie sposób uznać, że uzbrojenie bardzo dużej liczby działek o powierzchni łącznej około 112 ha i doprowadzenie do nich dróg dojazdowych nie zmierza do podniesienia ich wartości handlowej. W istocie więc zważywszy na skalę planowanych działań, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, zachowania te wskazują jednoznacznie, że aktywność skarżącego w przedmiocie zbycia działek należy zrównać z działaniami podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. W przedstawionych okolicznościach trudno uznać, że skarżący działa w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wyrok NSA r., I FSK 239/12: Z inicjatywy skarżącego doszło do zmiany przeznaczenia zakupionych działek, z jego też inicjatywy dokonano najpierw połączenia, a następnie podziału działek. W ramach tego podziału wydzielone zostały drogi wewnętrzne. Grunt został przeznaczony pod budowę zespołu zabudowy – budynków mieszkalnych. Te wszystkie działania charakterystyczne są dla osoby, która profesjonalnie dokonuje obrotu nieruchomościami. Sprzedaż tych działek jak prawidłowo przyjęto w tej sprawie nastąpi więc w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 Wyrok NSA z dnia r., I FSK 850/12: Całokształt okoliczności – podział działki, wydanie decyzji o warunkach zabudowy, uzbrojenie działek, podjęcie działań marketingowych, ustanowienie pełnomocnika do sprzedaży działek – wskazuje na aktywne działania skarżącego zmierzające do sprzedaży działek. Na ich podstawie trudno uznać aby skarżący działał w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 192/12: Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że umowa sprzedaży dwóch działek zrealizowana przez skarżącego pod groźbą wywłaszczenia nie podlega VAT. Skarżący bowiem nie podjął żadnych aktywnych działań, które wskazywałyby na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Z tych też względów na uwzględnienie zasługuje sformułowany w skardze kasacyjnej podatnika zarzut naruszenia prawa materialnego art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Wyrok NSA r., I FSK 1859/13: W rozpoznawanej sprawie na stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną działalność Skarżącego w spornym przedmiocie obrotu nieruchomościami wskazują ustalone w niej okoliczności: – doprowadzenie z własnej inicjatywy do podziału zakupionego niezabudowanego gruntu rolnego (działka nr 360 o powierzchni 4,19 ha) na kilkadziesiąt niezabudowanych działek, – wydzielenie dróg wewnętrznych, – podjęcie czynności w celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, – wybudowanie sieci wodno-kanalizacyjnej, dostępnej dla wydzielonych działek, oraz – podjęcie działań informacyjnych o sprzedaży działek. Podkreślić należy, że na aktywność “handlową” Skarżącego wskazuje kompleks wskazanych okoliczności, które należy oceniać sumarycznie. Decydujące dla powyższej oceny są zwłaszcza te elementy aktywności Skarżącego, które łączą się z jego nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym, zasadniczo takie jak wybudowanie sieci wodno-kanalizacyjnej. Same bowiem czynności – mające charakter aktywności o niewielkiej skali inwestycyjnej, jak np. podziału działki z wydzieleniem koniecznych dróg wewnętrznych zapewniających dojazd oraz podjęcia zwyczajowych działań informacyjnych o sprzedaży działek – nie wykraczałyby poza aktywność mieszczącą się w granicach zarządu nieruchomością prywatną. Wzbogacenie jednak tych czynności o działania dodatkowe, wskazujące na poważniejsze zaangażowanie inwestycyjne Skarżącego, w kontekście planowanej sprzedaży kilkunastu działek gruntu, musi być już ocenione kompleksowo, jako aktywność porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 187/16: Przy ocenie, czy planowana przez skarżącego sprzedaż działek nastąpi w wyniku wykonywania przez niego działalności gospodarczej, czy w ramach zarządu majątkiem prywatnym, uwzględnić należy okoliczności takie, jak: podział geodezyjny nieruchomości, wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykonanie przyłącza do sieci energetycznej, zawarcie porozumienia w sprawie partycypacji w kosztach budowy sieci wodociągowej, zlecenie lokalnej gazecie zamieszczenia ogłoszenia o sprzedaży, czy też zlecenie sprzedaży wydzielonych działek pośrednikom. Okoliczności te wskazują bowiem jednoznacznie, że skarżący planując sprzedaż działek, podjął działania porównywalne do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Wyrok NSA r., I FSK 262/12 (sprzedaż gruntu a VAT – zwykłe wykonywanie prawa własności): Planowane przez podatnika działania wykraczają bowiem poza “zwykłe wykonywanie prawa własności” i są charakterystyczne dla osoby, która profesjonalnie dokonuje obrotu nieruchomościami. Do działań takich można zaliczyć wystąpienie z wnioskiem o zmianę przeznaczenia i “odrolnienie” gruntu rolnego, o podział nieruchomości na działki budowlane, o warunki zabudowy terenu, uzyskanie promes na dostawę wody oraz energii elektrycznej na działki, a więc działania zmierzające do “uzbrojenia” działek w media. Wyrok WSA w Bydgoszczy r., I SA/Bd 785/12: Zakup nieruchomości, jako lokaty kapitału nie może być oceniony jako ten element, który wskazuje na zamiar prowadzenia działalności gospodarczej. Takich lokat kapitału, zabezpieczających zachowanie realnej wartości posiadanych pieniędzy, dokonuje się zakupując również inne (poza nieruchomościami) dobra, jak biżuteria, kruszce – sztabki złota, czy srebra, akcje, obligacje, dzieła sztuki, w celu późniejszej, w razie potrzeby, zamiany ich na środki pieniężne w drodze ich sprzedaży. Czynności te będą miały znaczenie ewentualnie w zakresie podatku dochodowego. Natomiast same w sobie, nawet z tak określonym celem ich zakupu, a następnie sprzedaży, nie pozwalają na twierdzenie wprost na ich podstawie, że stanowią działalność gospodarczą, jeżeli są one dokonywane w ramach zarządu majątkiem prywatnym sprawowanym w realiach gospodarczych obecnych czasów. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 710/10: Nie może stanowić ipso facto o opodatkowaniu przyszłych działań skarżącego akcentowana konsekwentnie przez organ skala potencjalnej sprzedaży. Kryterium ilościowe nie ma przesądzającego znaczenia przy kwalifikacji prawnej danej czynności, jako podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 857/14 (sprzedaż gruntu a VAT – kompleksowa ocena sprawy): Przedmiotem działań Sądu powinna była być kompleksowa ocena sprawy, a nie samo akcentowanie faktu, że przy zarządzaniu majątkiem prywatnym również można podejmować dane działania. Nie jest też tak, co zdaje się wynikać z zaskarżonego orzeczenia, że sam fakt prowadzenia lub nie działań marketingowych, ma znaczenie przesądzające dla oceny charakteru – prywatnego lub profesjonalnego – działalności Wnioskodawcy. Trzeba dokonać kompleksowej oceny okoliczności sprawy i dopiero w jej następstwie oceniać, czy organ naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 15 ustawy o VAT. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 237/12 (sprzedaż gruntu a VAT – moment ujawnienia zamiaru działalności): Kluczowy dla oceny handlowego charakteru danej działalności jest zamiar ujawniany w trakcie sprzedaży towaru, a nie w momencie jego nabycia. Przedmiotem profesjonalnego obrotu mogą być również składniki majątku nabyte pierwotnie do celów osobistych i w takich celach wykorzystywane. Wyrok NSA z dnia r., I FSK 1668/11 (sprzedaż gruntu a VAT – nabycie gruntu ze zwolnieniem): Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, niezależnej od woli tej osoby, w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby, a okoliczność, iż osoba ta jest “rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, jest w tym zakresie bez znaczenia. Wniosek o interpretację przepisów prawa podatkowegoInterpretacja podatkowa pozwala podatnikowi uzyskać pewność, że rozwiązanie prawne, które zamierza wprowadzić (albo już wprowadził) oraz skutki podatkowe wynikające z tego rozwiązania, będą przez organy podatkowe uznane za poprawne, tzn. przyjęte rozwiązanie będzie zgodne z prawem. Aport nieruchomości do spółki z formalności trzeba dopełnić, aby skutecznie wnieść do spółki z aport w postaci nieruchomości? Czy wniesienie aportem nieruchomości jest możliwe w przypadku spółki S24? Czy jeśli spółka z zawiązywana jest jako tzw. spółka S24, to na pokrycie kapitału zakładowego takiej spółki wspólnicy mogą wnieść wyłącznie wkłady pieniężne. Cesja wierzytelności w ramach podziału majątku likwidowanej spółki z likwidacji spółki z i jednocześnie głównym zadaniem likwidatorów jest upłynnienie majątku likwidowanej spółki. W trakcie likwidacji może jednak okazać się, że spółce przysługują wobec jej kontrahentów jakieś wierzytelności, których ściągnięcie w krótkim czasie nie jest możliwe. W takiej sytuacji – jeśli wspólnikom zależy na jak najszybszym zakończeniu działalności spółki – dobrym rozwiązaniem może […] About Latest Posts Adwokat. Partner w Szymała Zaremba Kancelaria Adwokatów i Radców Prawnych Sp. p. Wpisany na listę adwokatów prowadzoną przez Okręgową Radę Adwokacką we Wrocławiu. Specjalizacje: prawo podatkowe, postępowanie podatkowe, prawo karne skarbowe, postępowanie sądowoadministracyjne, egzekucja administracyjna.☎ +48 507 407 800✉ msz@ Czy zakup gruntu może być uznany jako koszt uzyskania przychodu? Co z amortyzacją takiego zakupu? W jakich ewidencjach powinien być on ujęty? Zobacz w jaki sposób zakupiony grunt wypływa na rozliczenia podatkowe! Zakup gruntu a koszty uzyskania przychodu Zgodnie z artykułem 23 pkt 1 lit a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatków poniesionych na zakup gruntu nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, zakupiony grunt nie może też być amortyzowany, mimo że powinien być wykazany w ewidencji środków trwałych. Również wszelkie wydatki związane bezpośrednio z kupnem gruntu nie stanowią kosztu uzyskania przychodu. Przez wydatki związane z nabyciem gruntu rozumiane jest taksa notarialna, opłata sądowa, prowizje pośrednika itp. Wydatki te za to zwiększają wartość początkową gruntu przez co kosztem mogą stać się w momencie sprzedaży gruntu. W momencie, gdy na zakup gruntu pod działalność gospodarczą, zostanie zaciągnięty kredyt, to za koszt podatkowy można uznać odsetki od tego kredytu. Warunkiem, który musi być spełniony aby odsetki mogły być kosztem podatkowym, jest wzięcie kredytu przez firmę, a nie przez osobę fizyczną (właściciela firmy). Istotnym aspektem jest to, że kosztem podatkowym będą tylko te odsetki, które zostaną naliczone i spłacone po dniu wprowadzenia gruntu do Ewidencji Środków Trwałych. Odsetki zapłacone przed oddaniem gruntu do użytku nie przepadają, ale będą zwiększały wartość początkową gruntu. Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT Jeśli jednak zakup gruntu będzie służył działalności opodatkowanej podatkiem VAT, to możliwe jest odliczenie tego podatku od faktury dokumentującej poniesienie wydatku. Zezwala na to art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, który mówi, że „w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego”. VAT od innych wydatków związanych kupnem gruntu (taksa notarialna, prowizje pośrednika itp.) także podlega odliczeniu jeżeli ich poniesienie jest udokumentowane fakturą VAT. Ewidencja Środków Trwałych Zakupiony grunt należy wykazać w ewidencji środków trwałych lecz nie można naliczać od jego wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych. Opodatkowanie sprzedaży gruntu W momencie sprzedaży gruntu przychodem firmy jest uzyskana kwota pomniejszona o podatek VAT. W celu wyliczenia należności podatkowej z tytułu sprzedaży uwzględniamy wszystkie koszty jakie zostały poniesione przy nabyciu gruntu, czyli zaliczamy w koszty kwotę zapłaconą sprzedawcy, koszty uboczne zakupu (notariusz, opłaty sądowe, prowizje pośredników), odsetki od kredytu na zakup gruntu naliczone przed wprowadzeniem gruntu do ewidencji ŚT. Zachęcamy do komentowania naszych artykułów. Wyraź swoje zdanie i włącz się w dyskusje z innymi czytelnikami. Na indywidualne pytania (z zakresu podatków i księgowości) użytkowników odpowiadamy przez e-mail, czat lub telefon – skontaktuj się z nami. Administratorem Twoich danych osobowych jest IFIRMA z siedzibą we Wrocławiu. Dodając komentarz na blogu, przekazujesz nam swoje dane: imię i nazwisko, adres e-mail oraz treść komentarza. W systemie odnotowywany jest także adres IP, z wykorzystaniem którego dodałeś komentarz. Dane zostają zapisane w bazie systemu WordPress. Twoje dane są przetwarzane na podstawie Twojej zgody, wynikającej z dodania komentarza. Dane są przetwarzane w celu opublikowania komentarza na blogu, jak również w celu obrony lub dochodzenia roszczeń. Dane w bazie systemu WordPress są w niej przechowywane przez okres funkcjonowania bloga. O szczegółach przetwarzania danych przez IFIRMA dowiesz się ze strony polityki prywatności serwisu Może te tematy też Cię zaciekawią Gdzie zamieszczać oferty pracy? Gdzie zamieszczać bezpłatne ogłoszenia o pracę, a z jakich portali korzystać jeśli zależy nam na czasie i szybkim znalezieniu pracownika? Przeczytaj artykuł i poznaj najlepsze sposoby na dotarcie do wartościowych kandydatów. Czytaj dalej Zgodnie z przepisami Ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego uprawnionym do zakupu ziemi rolnej jest rolnik indywidualny, który nabywa ją w celu poszerzenia gospodarstwa rolnego. Ustawa zakłada jednak pewien wyjątek dla osób nie będących rolnikiem, które chcą zakupić ziemię rolną. Jakie warunki musi spełnić osoba nie będąca rolnikiem oraz sam rolnik, aby móc kupić ziemię rolną? Zakup ziemi rolnej przez rolnika indywidualnego Rolnik indywidualny może nabyć ziemię rolną bez konieczności wnioskowania o wyrażenie na to zgody przez Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Osoba taka musi jednak spełniać określone warunki. Przepisy Ustawy dokładnie precyzują kto jest rolnikiem indywidualnym. Mianowicie jest to osoba fizyczna prowadząca gospodarstwo rolne, którego łączna powierzchnia nie przekracza 300 ha. Osoba ta nie musi być właścicielem wszystkich użytków wchodzących w jego skład. Może być ich użytkownikiem wieczystym, dzierżawcą lub samoistnym posiadaczem. Ponadto rolnik indywidualny musi posiadać kwalifikacje rolnicze oraz zamieszkiwać od co najmniej 5 lat w gminie, na terenie której znajduje się przynajmniej jedna z nieruchomości rolnych wchodząca w skład jego gospodarstwa. Musi także prowadzić gospodarstwo rolne od minimum 5 lat. Wszystkie te warunki muszą zostać spełnione łącznie. Rolnik indywidualny może kupić ziemię rolną w dowolnej części kraju (jeśli po jej zakupie łączna powierzchnia gospodarstwa nie przekroczy 300 ha). Jednak jeśli nieruchomość ta nie znajduje się na terenie gminy, w której prowadzi gospodarstwo rolne lub na terenie gminy z nią sąsiadującej, Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (KOWR) może skorzystać z przysługującego mu prawa pierwokupu. Oznacza to, że w pierwszej kolejności u notariusza zostanie sporządzona tzw. umowa warunkowa, którą notariusz wysyła do KOWRu. Jeśli w ciągu miesiąca KOWR nie złoży oświadczenia o skorzystaniu z prawa pierwokupu, możliwe jest przeprowadzenie ostatecznej umowy kupna – sprzedaży. Ziemia rolna, która została nabyta na poszerzenie gospodarstwa rolnego nie może zostać sprzedana przed upływem 5 lat od jej nabycia. Przez ten okres rolnik ma obowiązek osobiście prowadzić gospodarstwo rolne, na poszerzenie którego została nabyta nieruchomość. Zakup nieruchomości przez osobę nie będącą rolnikiem Osoba nie będąca w świetle Ustawy rolnikiem indywidualnym ma prawo nabyć ziemię rolną, której powierzchnia nie przekracza 1 ha. W przypadku, gdy jej powierzchnia nie przekracza 0,3 ha w przypadku działki rolnej lub 0,5 ha w przypadku siedliska, nie ma żadnych przeszkód przy zawieraniu umowy przenoszącej własność. Jeśli jednak powierzchnia nieruchomości jest większa, KOWR może skorzystać z prawa pierwokupu. Osoba nie będąca rolnikiem może także nabyć ziemię rolną, której powierzchni przekracza 1 ha, pod warunkiem uzyskania zgody Dyrektora Generalnego KOWR. Aby ją uzyskać potencjalny nabywca musi złożyć wniosek na specjalnym formularzu, który dostępny jest na stronie internetowej KOWRu. We wniosku należy uzupełnić informacje dotyczące położenia nieruchomości, jej powierzchni oraz dane zbywcy. Co ważne, zbywca nieruchomości musi wykazać, że do tej pory żaden rolnik indywidualny nie wykazał chęci zakupu sprzedawanej ziemi rolnej. Dotychczas przepisy nie precyzowały dokładnie w jaki sposób należy to wykazać. Mogło to być oświadczenie zbywcy, zaświadczenie z biura nieruchomości czy wydruk z portalu ogłoszeniowego, zawierający dane nieruchomości i okres przez jaki czas ogłoszenie było widoczne. Obecnie uruchomiona została platforma eRolnik, na której zbywca musi się zarejestrować i wystawić ogłoszenie sprzedaży. Ogłoszenie to musi być widoczne co najmniej przez miesiąc. Jeśli w tym czasie chęci zakupu nie zgłosi żaden rolnik indywidualny, zbywca wraz z potencjalnym nabywcą mogą złożyć wniosek o uzyskanie zgody na zakup ziemi rolnej. Nabywca, oprócz swoich danych osobowych, we wniosku musi opisać w jakim celu chce nabyć nieruchomość. Informacja ta jest ważna dla KOWRu i ma duże znaczenie przy podejmowaniu decyzji, bowiem zgodnie z założeniami Ustawy głównym celem obrotu ziemią rolną jest jej uprawa i wykorzystywanie do celów rolnych. Ważne jest też wykazanie kwalifikacji rolniczych, takich jak np. wykształcenie rolnicze, odbycie kursu rolniczego czy doświadczenie w pracy na gospodarstwie rolnym. źródło:

zakup gruntu na firmę od osoby fizycznej